Siyah Lâle

Kardeş Türküler’in türbanlı gitaristine... 

Sevgili türbanlı gitarist kardeşim...

Geçen gece Kuruçeşme Arena’da sizin grubun, yani Kardeş Türküler’in konserine   geldim...

Sen sahnede en arkada, biri sakallı iki erkek gitaristin arasındaydın...

Başında türbanın, elinde gitarınla Kardeş Türküler’in içinde eriyip gitmiştin...

Yadırganmıyordun... Bir yabancılaştırma efekti yaratmıyordun... Grubun öz evladı gibiydin...

Sevgili türbanlı gitarist kardeşim... 

Sahnede seni fark edince, nedense, bende bir kıvanç, bir gönenme, bir gurur duyma, bir coşma hali baş gösteriverdi...

Dedim ki: Tamamdır... İşte budur!

Çünkü...

Sevgili kardeşim, senin dün gece Kuruçeşme Arena’da, binlerce hakikatli dinleyicinin önünde, Kardeş Türküler Grubu’nun Arapça, Ermenice, Kürtçe kardeşlik türkülerine gitarının tellerine vurarak eşlik etmen, türban özgürlüğü konusunda 25 yıldır atılan politik nutukların hepsinden daha üstündür.

Düşünsene:

O nutuklardan hangisi, senin türbanı normalleştirdiğin kadar normalleştirebildi ki?

Hatta bırak normalleştirmeyi, o nutuklar nedeniyle “türban düşmanlığı” daha da artmadı mı?

Sevgili türbanlı gitarist kardeşim...

Senin Kuruçeşme Arena’da Kardeş Türküler Grubu içinde sahneye çıkman, Hayrünnisa Hanım’ın türbanıyla Çankaya’ya çıkmasından çok daha büyük tebliğdir...

Çünkü...

Sen o gece varlığının diliyle türban bayrağını, sizin grubu dinlemeye gelen binlerce insanın gönüllerine dikmeyi başardın...

Türbanı zerre kadar öne çıkarmadan... Dünyanın en olağan görüntüsünü veriyormuş gibi... O muhteşem grubun içinde eriyerek... Milim ileri çıkmadan... Milim geri durmadan...

Unutma: O bayrağın Çankaya burçlarına dikilmek yerine, gönüllere dikilmesi gerekiyor...

İşte bu yüzden sevgili kardeşim, vur gitarının teline binlerce mağdur kardeşin için... Vur gitarının teline kalpleri yumuşatmak için... Vur gitarının teline kardeşliği tesis için... Vur gitarının teline özgürlük için...


Ahmet Hakan, Hürriyet, 2 temmuz, 09